خوب می خوام وانمود کنم که اصلا هم خیلی وقت نیست که این جا نیومدم. 

تا الان یه سری گره ها و گشایش ها رو می نوشتم، از الان به بعد می خوام همه چیز رو در قالب داستان بنویسم و داستان هام رو اینجا بذارم. دوست دارم اگه تونستید اشکال های داستانم رو بگید و روی ابهاماتم اگر زحمتی نیست، فکر کنید و اگه تونستید نظرتون رو بهم بگین. 

===================

راه کوکی

- فرزندم، آیا قسم یاد میکنی که به عهدت وفا خواهی کرد؟
- آری معبود من.
- باشد که رستگار شوی و به "اختیار" دست بیابی. هم اکنون “چاکرا”ی آجنای* تو را می بندیم، تا اهل ایمان را فرصتی دیگر بخشیم.
-----------------------------------------------

چشمام رو باز می کنم. پشتم دیواره و روبروم فضایی که تماما سفیده . دختر بچه ای، هم سن و سال خودم، کنارم ایستاده و مثل من مبحوت تماشای فضاس. موهای بور و بلند و صورت سفیدی داره، قدش کوتاهه و لباس اسپرتی پوشیده. قابل توجه ترین قسمت بدنش، کمرشه که وسیله ای مثل ساعت روش نصب شده و پر از کوکه. به پشت کمرم دست میزنم و میفهمم که من هم کوکی ام.


دختربچه با حالت ملتمسانه ای به من نگاه میکنه و میگه:
- این چیه پشتمون چسبیده؟!
- بذار نگاه کنم!!

شئ دایره شکلی مثل ساعت که دور تا دورش کوک های کرم رنگی، قرار گرفتن. روی صفحه ی دایره ای به صورت دیجیتالی نوشته شده: " 233/83"


چند تا کوک، با چرخیدنشون صداهایی تولید میکنن. بعضی ها تند، بعضی ها آروم. انگار که دقیقه، ثانیه، صدم ثانیه و ... اندازه میگیرن. جرات نمی کنم به دستگاهه دست بزنم. رو به دختر میگم:
- پشت کمر من چه عددی نوشته؟
بر میگردم تا صفحه رو ببینه. میگه:
- "174/72"


نیشخندی میزنم و میگم:
- از قرار معلوم تو بیشتر از من پیر میشی. احتمالا این دستگاهه عمرمون رو نشون میده!


عجیبه که هیچ کدوم از ما دو نفر با اینکه برای اولین باره که هم دیگرو می بینیم، از هم نمی ترسیم، اما از اون جاده بی سروته واهمه داریم.


روی زمین می شینم تا فکر کنم. راحت نیستم. هیچ جا هیچ حجمی نداره؛ انگار که توی خلا گیر کرده باشیم. به دختره نگاه میکنم می پرسم:
- اسمت چیه؟
- آوا، تو چی؟
- من .... اِاِاِم .... انگار یادم رفته! تو چه شکلی اسمت رو میدونی؟ من هیچ چی یادم نمیاد. الان تو میدونی کجاییم؟ یادت میاد چه جوری اومدیم اینجا؟


آوا با چشمای قهوه ای و متعجبش بهم نگاه میکنه و به علامت منفی سر تکون میده.


با خودم فکر میکنم بالاخره باید یه کاری کرد. پشت سرمون که دیواره و هیچ راه برگشتی نیست،پس فقط باید جلو بریم. با اینکه ترسیدم، سعی میکنم نشون ندم. بلند میشم و رو به آوا میگم:
- آوا باید جلو بریم، هیچ راه دیگه ای نداریم. باید بریم تا یه راهی پیدا کنیم و بفهمیم کجاییم. باشه؟


آوا بلند میشه و با اضطراب میگه:
- اما ممکنه گم شیم، میترسم.
- همین الانشم گم شدیم!


هیچ وقت فکر نمی کردم، روشنایی هم ترسناک باشه. از تاریکی می ترسم اما از سفیدیه این جا بیشتر ترس دارم. راه میفتیم. حواسم به آوا هم هست. بیچاره واقعا سردرگمه. بعضی وقت ها شونه به شونه راه میریم و بعضی وقت ها سایه به سایه؛ توی یک جاده ی سفیدِ صافِ بی انتها، بدون هیچ شئ خارجی، نه سنگ،نه چوب و نه هیچ چیز دیگه. بدون گرسنگی و بدون خستگی فیزیکی پیش میریم.


همه جا سفیده، به رنگ مرگ. وقتی راه میریم به هر جا که نگاه میکنیم، پوچی رو میبینیم و حوصله امون سر میره وکلافه میشیم. وقتی کلافه میشیم، میشینیم و چشمامون رو می بندیم، با هم حرف میزنیم و بعد دوباره راه میفتیم. اینجا هیچ شبی برای خواب وهیچ روزی برای بیدار شدن درکار نیست . نه آفتاب، نه مهتاب؛ نه باد، نه بارون و نه هیچ چیز دیگه.


هر موقع کنار آوا میشینم، گریه میکنه، از "هیچی" گله می کنه، از پوچی و از گنگیِ این جاده ی کذایی. سعی میکنم آرومش کنم، اما چی میتونم بگم؟ خودم از اون بدترم، اما نباید گریه کنم تا حالش بدتر نشه؛ نمیدونم چرا، اما خودمو مسئولش میدونم. از این بابت خیالم راحته که هیچ کدوممون، دیگری رو سرزنش نمیکنیم.


به آوا عادت کردم، صداش همیشه توی گوشمه. یک بار که برای استراحت میشینیم، از روی دستگاه پشت کمرش، عدد رو میخونم:
"221/83"


آوا هم عدد پشت کمر من رو میخونه: "162/72" مطمئن میشم که الان دوازده روزه که داریم توی این جاده پیش می ریم، برای پیدا کردن اثری از گذشته، حال و یا آینده. بدون هیچ شب و روزی! وقتی دوباره راه میفتیم، هر دومون متوجه فرقی میشیم که توی این دوازده روز انتظارش رو میکشیدیم.


نقطه ی تیره ی کوچیکی از دور نمایان میشه و هردومون به هم نگاه میکنیم و با نهایت سرعتی که می تونیم به سمت نقطه میدویم. نقطه ی تیره، لحظه به لحظه بزرگتر میشه. وقتی به مقصد میرسیم، میبینم که این جاده ی سفید به چندراهی تبدیل شده.


راه سمت راست، به جاده سرسبز و همواری میرسه که پر از آدم هاییه که هر کدومشون مشغول کار خودشونن. هیچ کدوم از اون آدم ها نمیخندن، فقط با عجله از یه جا به جای دیگه میرن. هر از چند گاهی از نفری که نزدیکشون باشه خواهش میکنن که عدد پشت کمرشون رو براشون بخونه.


سردر جاده سمت راست، دروازه ایه که حدود ده تا بچه ی دیگه پشت اون در حال انتظار کشیدنن. آوا هم به اونا ملحق میشه و من رو صدا میکنه تا به سمتش برم. من از جام تکون نمیخورم. من نمیتونم وارد اون جاده بشم. از اون آدم ها می ترسم. اون جاده مال من نیست. دختر بچه ها و پسر بچه هایی که پشت دروازه منتظر ایستادن رو میشمارم. نه نفرن که همراه خودم ده نفر میشیم.


جاده های دیگه مثل جاده ی اصلی تماما سفیدن، با این تفاوت که میشه پستی، بلندی های سفبد رنگی داخلشون دید. جاده های منشعب شده رو میشمارم. ده تا. درست به تعداد افراد حاضر. اون بچه ها دارن توی دام میفتن. باید بهشون بگم. داد میزنم:
- هی بچه ها ....


دونه، دونه بر میگردن به سمتم. به سمتشون میرم و میگم:
- بچه ها نباید تو این جاده قدم بذارین. این جاده مال شما نیست، مال منم نیست. نگاه کنین، ما ده نفریم و این جا ده تا جاده ی دیگه هست، هر کدومشون مخصوص یکی از ماس و پر از پستی بلندی هاییه که هیچ کس تا حالا تجربه نکرده. درسته که سفید به نظر میرسه اما مخصوص خودمونه، پر از هیجانه. اما این جاده ای که منتظرین درش باز بشه، به ظاهر قشنگه اما نگاه کنین؛ تا آخرش معلومه. زمینش هیچ پستی و بلندی نداره، صافه، تکراریه ،مال ماها نیست، هیچ هیجانی نداره. باید هر کدوممون یکی از این ده راه جدید رو بریم.


یکی از پسربچه ها با عصبانیت میگه:
- ما دیگه از سفیدی خسته شدیم، اینجا حداقل درخت هست، آدم هست، سنگ هست، توی این جاده های سفید هیچ چیزی نیست، کلافه میشیم، خسته میشیم. اما این جاده سبز و قشنگه.


همه ی بچه ها حرفش رو تایید میکنن و رو بر می گردونن، به جز آوا که باز اشک توی چشماش جمع شده. بهم نگاه میکنه و میگه:
- تو نمیای؟
- آوا تو اشتباه نکن، راه خودت رو برو. این جا مال تو نیست. این جاده ها مثل قبلی نیستن، یه فرق بزرگ دارن، سختی و آسونی دارن، سربالایی و سرازیری دارن. درسته سفیده اما مال توئه، میتونی رنگش کنی و از سفیدی درش بیاری.


آوا به نشانه ی نفی سر تکون میده و اشکش از روی گونه اش سر میخوره.میدونم که هیچ کدوم از بچه ها رو نمی تونم راضی کنم، پس با بغض بهش میگم:
- من بهت عادت کرده بودم.


و سریع بر می گردم تا گریه ام رو نبینه. به سمت راهی که قلبم میگه میرم. واردش میشم . اول راه، چشمام رو میبندم و بعد از مدت ها به خواب میرم. وقتی بیدار میشم، دیوار پشت سرم رو گرفته. من موندم و سختی ها و آسونی های راهم و شاید نقطه ی تیره ی دیگه ای توی این راه. متوجه میشم که ساعت کوکی- دیجیتالی کمرم، محو شده. خوشحالم که از کوکی بودن در اومدم. یاد آوا میفتم و دلم براش تنگ میشه، مطمئنم که بعدا هم دلم براش تنگ خواهد شد.

اینجا خیلی خیلی تنهام، اما این تنهایی رو می پذریم.


پایان


* چاکرای ششم : چاکرای پیشانی یا چشم سوم" آجنا " .
در سمت پیشانی و کمی بالاتر از بین دو چشم قرار دارد. طیف رنگی مربوط به این چاکرا آبی نیلی است. این رنگ باعث باز شدن چشم سوم - دید بیرونی و درونی - است.

اینجارو چقدر خاک گرفته!!!!

برگشتم. خوب بود خیلی چیزا دیدم و شنیدم و چشیدم و لمس کردمو بو کردم . بوی نویی میدادن، هنوز دست

نخورده بودن، مزشون نه ترش بود و نه شیرین، نه شور و نه تلخ، شنیدنشون هم ارومم میکرد و هم وحشی و

دیدنشون یک دنیا ارزش داشت در حالی که من بابتش پول زیادی ندادم.

اگه بخوام نتیجه رو بگم باید اعتراف کنم خوشحالم از اینکه دلیل از خود گذشتگی خدا رو فهمیدم و فحشایی که

بهش دادمو پس میگیرم و ازش به طرز مسخره ای معذرت خواهی میکنم.

خیلی اروم شدم دیگه تلاطمی قفس سینه ام رو تکون نمیده.تقریبا میشه گفت زبان سکوت رو یاد گرفتم؛

قشنگه!

صبور شدم. یه کم مهربون شدم. یه کم کوچیک تر شدم. دارم به خردسالیم نزدیک میشم.

کم کم میام و خبرتون میکنم . کسی دلخور نشه. دلم واسه همه چیز و همه کس تنگ شده.

تا بعد

سلام سلام

خوب سلام گفته بودم تو عید یه آپ میکنم و البته گفته بودم با زمان مشکل دارم کلا و الان من هنوز تو عید به سر

میبرم.

خوب بریم سراغ خلاصه :

1.رفع ابهام اون 2 گره.

2.ابهام جدید

3. پی نوشت ها

===========================================================

1. گفته بودم واسه خدا شاخ شونه میکشم چون ضعیفم و گفته بودم اگه اشتباه کردم میام میگم. حالا میگم

جلو همه: خدا غلط کردم، بیجا کردم، .... خوردم فهمیدم تو بزرگی ببخشید واسه حرفهام. درسته هنوز گره ها

باز نشده اما رابطه ام با خدا دوباره جوش خورد. خدا مرسی

====================================================

2. ابهام اینکه چرا از بچگی بهمون یاد میدن دیکتاتوری زندگی کنیم؟ حتی تو همه ی قصه های بچگیمون هم

دیکتاتوری دیده میشه میگی نه؟ به نظرت این جمله چیه؟

یکی بود، یکی نبود،غیر از خدا هیچ کس نبود. داری واسه وجود یکی وجود دیگری رو نقض میکنی و این یعنی

دیکتاتوری. دموکراسی یعنی بگی یکی بود اون یکی هم بود غیر از خدا چیزهای دیگه هم بود. همه چی کنار

هم هست. بدی هست،خوبی هست؛ زشتی هست زیبایی هم هست؛ ما خدا رو میپرستیم شاید یکی

دیگه گاو یا درخت رو بپرسته شاید اصلا کمونیست باشه. همه چی کنار هم وجود داره و این غیر قابل انکاره و

این یعنی دموکراسی. حالا ابهام اینکه چرا مردم به این مسایل ریز توجه نمیکنن؟ اگه توجه کنن و تو قصه ها

حرف درست رو بزنن دموکراسی از بچگی با جامعه بزرگ میشه.

======================================================

عیدتون مبارک

سلام بدون مقدمه و خیلی مختصر و مفید چون مسافرتم عیدتون مبارک واسه ژاپنیا هم دعا کنید یکی به من این نکته رو گوش زد کرد.برام دعا کنید سر سفره منم دعا میکنم برا همتون

توی عید آپ میکنم که واقعا اپ باشه:دی

سلام بي مقدمه ميرم سر خلاصه آپ چون هر چقدرم بگم دلم تنگ شده كمه.

سلام که همیشه اول همه چیه.خوبید هم همیشه دومین چیزه:دی

بریم سراغ خلاصه آپ

1.رفع ابهام

2.طلب آرزو

3.هرچی اومد

سلام سلام خوبین؟

سلام خوبین همگی؟به خدا دلم براتون تنگ شده بود حالا ممکنه باور  کنید ممکنه باور نکینید.

حالا خلاصه آپ:

1. اول دلیل غیبت رو میگم.

2.ابهام

3.هرچی که دوست داشتم

4. پی نوشت

=========================================================

1.دلیل غیبت من چند تا چیز بود یکی همون که حوصله نداشتم چند وقت اما بعدش هی

میخواستم بیام آپ کنم نمیشد.راستش دنبال کارای امتحان زبانم و معافیت سربازیم بودم.

ولی حالا دیگه اومدم که باز آپ کنم. مثل همیشه زیاد بیام.

در ضمن آیلتس 6.5 شدم از 9 که اگر این آدما میذاشتن یه شکلاتی با خودم ببرم که قندم نیفته

از حال نرم سر امتحان بالای 7.5 میشدم ولی چون 6.5 هم عالیه دیگه مهم نیست.

==========================================================

2.ابهام این دفعه :

گاندی یه جمله داره که من عاشقشم میگه.درد من تنهایی نیست بلکه مرگ ملتی است که گدایی را قناعت و

بی عرضگی را صبر میدانند و با تبسمی تلخ بر لب این حماقت بزرگ را حکمت خدا مینامند.

ببخشید که شما رو به خطاب میگیرم ولی شما کی میخواین بیدار شین؟

تا کی میخواین پشت این جمله که حکمت خدا اینه قایم شین؟

تا کی میخواین بگین خدا خواسته شرایط من این باشه واسه همین من نمیتونم این کار رو بکنم؟

تا کی میخواین هی بگین من این چند سال رو سختی میکشم بعدش خوشبختیه؟

تا کی میخواین بگین کنکور یعنی یک سال بخور نون و تره 100 سال بخور نون و کره؟مگه این همه آدم که کنکور

دادن چه گلی به سرمون زدن؟

چرا نمیرید دنبال اون چیزی که میخواین؟

اگه اینی که الان هستید داخلش دوسش دارین پس چرا اینقدر مینالی؟

ابهام بعدی اختصاص داره به یه چیز بی ارزش با ارزش شده به نام کنکور.

====================================================پ

3.حس میکنم تمومم

====================================================

4.پی نوشتی ندارم